Vliegschaamte?

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst ging vliegen. Ik denk dat ik naar Zuid-Spanje ging met mijn vader. Dat was een hele beleving, want je wist niet wat je kon verwachten. De verwondering als je uit je raampje kijkt en Nederland steeds kleiner ziet worden totdat je alleen nog maar wolken ziet. Een aantal jaren en een lange afstand relatie verder (India-Nederland) en de romantiek van het vliegen is er echt wel af. Ik weet ook niet wat ik het ergste vind, de vlucht, de luchthaven of de lichamelijke ongemakken. In de lucht krijg ik of last van mijn oren of van mijn maag. Of allebei. Sommige mensen hebben tegenwoordig vliegschaamte, anderen vliegangst. Bij mij is het vlieghaat.



Maar wat mij betreft begint de ellende al op de luchthaven. Je blijkt nooit in de goede rij te staan, of de rij is eindeloos lang. Ik hoorde Maarten van Rossum laatst op tv zeggen dat als er een hel is, dat het een luchthaven zou zijn en ik ben het nog nooit ergens zo mee eens geweest. Ik vloog een keer naar New York en ik kon van tevoren al niet inchecken. “check in bij de balie” stond er toen ik het probeerde. Toen ik daar aankwam keek de vrouw achter de balie opeens met grote ogen naar haar scherm, “Maar u staat niet op de lijst”. Manager erbij, samen zoeken. Uiteindelijk toch gevonden, maar mijn maagpijn ging de hele vlucht niet meer over. En dit valt allemaal nog mee. Vervolgens moet je nog door de beveiligingscontrole. Om er weer uit te komen op sokken met je schoenen en jas en vest in je hand terwijl je al je spullen weer terug moet stoppen in je tas. Ik weet het, op Schiphol hoeft dit sinds een paar jaar niet meer, maar op alle andere luchthavens nog wel. In India heb je zelfs een aparte rij voor mannen en vrouwen, omdat je als vrouw alleen door een vrouw achter een gordijntje gefouilleerd wordt. Wat in de praktijk betekent dat ik vaak ver van mijn spullen ben en hier geen zicht op heb, door naar dat aparte hokje te gaan. Gelukkig ben ik nog nooit iets kwijtgeraakt.

Wat misschien het ergste is aan de hele vliegervaring is, dat je wanneer je economy vliegt, wat ook al ontzettend duur is, je behandelt wordt alsof je niets meer bent dan plebs. Een beetje zoals het klasseverschil zoals in de Titanic te zien is. Alleen wordt er niet gedanst in Economy. Sterker nog, het is zo krap dat je er amper doorheen kunt lopen. Over krapte gesproken, hoe vaak zit je achter iemand die zijn of haar stoel vanaf het eerste moment helemaal naar achteren gooit en bijna op jouw schoot ligt, terwijl je je afvraagt hoe ze die stoelen zo dicht op elkaar plaatsen.

Nog iets waar ik een hekel aan heb is het eindeloze wachten. Op je vlucht, omdat je er uren van tevoren moet zijn. Maar soms ook bij aankomst in de rij van de douane. Ik heb nog nooit zo lang moeten wachten als op Marrakech of in New York. De Efteling is er niets bij. De rij duurde en duurde maar. En dan denk je dat je nog wat aan je dag heb, omdat je vroeg hebt gevlogen. Niks ervan.



Tot slot wil ik je nog meegeven dat je absoluut nooit met Easyjet moet vliegen. Doe het gewoon niet. Mijn laatste keer was toen ik vorig jaar naar Milaan ging. Ik had speciaal een kleine koffer gekocht die voldeed aan hun richtlijnen. Op de heenweg had ik dus ook geen problemen. Op de terugweg echter werd mij gevraagd om de koffer in een bagagebak te plaatsen die gemaakt was om koffers en tassen op te meten. Verrassing: hij paste niet! Het bleek dat ze dit bij iedereen in de rij hadden gedaan en bijna geen 1 tas of koffer was goed. Ik verdenk ze ervan die bak expres kleiner te hebben gemaakt, want uiteraard moest ik een flink bedrag neerleggen zodat mijn koffer toch mee mocht. Een kleine zoektocht op internet wees uit: dit doen ze altijd en ze verdienen er goed aan. En dan nog Lufthansa. Ik heb nooit problemen met ze aan boord, maar het is mij nu al 2 keer gebeurd dat er iets gewijzigd is aan mijn terugreis. De eerste was het mijn terugreis uit India via Frankfurt. Mijn overstap van Frankfurt naar Amsterdam was geannuleerd. Ik kon of de hele dag wachten op Frankfurt op een overstap of de 2e vlucht annuleren. Ik heb hiervoor maar gekozen en de trein vanaf Frankfurt geboekt (wat leidde tot alsnog een dag reizen vanwege een storm in Europa). De laatste keer zou ik met een overstap op Munchen terugvliegen naar Amsterdam vanuit India. Overdag hoorde ik al iets over een sneeuwstorm waardoor het vliegveld van Munchen onbereikbaar was. Ik voelde de bui al hangen. De avond van tevoren: een mailtje, niet van Lufthansa, maar van Singapore Airlines. Ik was omgeboekt via Singapore en de reis zou 24 uur duren. Dit was het alternatief. Het was zaterdagavond en Lufthansa was niet te bereiken, het hele weekend sowieso niet. Ik wilde deze vlucht niet, ik kon het annuleren tegen teruggave van een deel van mijn geld, maar niet het hele bedrag. Gelukkig vond ik nog een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam via KLM en kwam uiteindelijk veel eerder thuis dan oorspronkelijk gepland, toch nog een lichtpuntje.

Als het even kon zou ik nooit meer vliegen, maar helaas is er geen andere manier om naar India te komen. Geloof mij, als het kon zou ik de trein nemen.