Onlangs bracht Hulu de documentaire “Thank you, Goodnight. The Bon Jovi story” uit. In Nederland te bekijken op Disney+. Net als iedereen uit de jaren ’90 met af en toe heimwee moest ik uiteraard meteen kijken. De docu is opgebouwd uit 4 afleveringen van ongeveer 1.5 uur. Het verhaal centreert zich rondom een serie concerten waar de band zich op voorbereid, maar Jon Bon Jovi (Jon Bongiovi) heeft problemen met zijn stem.
In de eerste aflevering, “New Jersey vs Everybody” wordt je mee teruggenomen naar het begin. Hoe een jonge Jon aan de weg timmert en er alles aan doet om rockster te worden. Hij start bij kleine cafeetjes in New Jersey, Tijdens een cover van zijn held Bruce Springsteen wordt hij door bovengenoemde plotseling bijgestaan op het podium. Trots vertelt hij erover aan zijn klasgenoten, ‘well I’ve got a story to tell’. Leuk detail, Bruce en Jon zijn inmiddels goede vrienden. Jon besluit om eigen muziek te schrijven, want, zo meent hij, als je muziek van anderen speelt, breek je nooit door.
Jon vertelt over zijn baantje als manusje-van-alles bij de Power Station-Studio in New York (eigendom van zijn neef). In de stille uurtjes mag hij wat nummers opnemen. Zijn eerste nummer Runaway komt uiteindelijk op de radio en naast bandleden vanaf het begin zoals Tico Torres, David Bryan, Alec John Such is de band compleet met gitarist Richie Sambora. In de docu wordt ingegaan op de latere breuk met de band en Sambora, maar ook over de gouden samenwerking van de twee. Want eerlijk is eerlijk, als Jon en Richie samen op het podium stonden, dan gebeurde er gewoon iets. Ze vulden elkaar perfect aan in het schrijven van nummers, maar ook in hun samenzang. Naar mijn mening nog steeds een gemis voor de band. Zowel Jon, als Richie komt aan het woord om de breuk toe te lichten, hierover zijn bij de fans de meningen nog steeds verdeeld, maar ik zou zeggen bekijk de documentaire en vorm daarna je mening.
In de volgende afleveringen vertellen de bandleden over hoe het was om opeens door te breken, waar ze in het begin nog uitgejoeld werden als voorprogramma van ZZ top, gingen ze opeens de hele wereld over en speelden in grote stadions zoals Wembley in Londen. Maar in 1990 was er ook een dieptepunt waarin de band vastzat in een hotel in Mexico, omdat er een studentenopstand aan de gang was in het stadion waar ze zouden optreden. Compleet uitgeput gaan de bandleden naar huis en nemen een pauze. De band neemt afscheid van de hebzuchtige bandmanager Doc Mcgee die voor zijn eigen gewin de band uitputte met een slopende tournee. Jon neemt zelf de touwtjes in handen als bandmanager.
Zonder teveel weg te geven van de documentaire – ga vooral kijken – kan ik wel zeggen dat ik oneindig veel bewondering heb voor Jon Bon Jovi, hij heeft altijd hard gewerkt en zijn focus gehouden op de muziek waarin hij geloofd, is niet meegegaan met trends en heeft de band als een soort vader bij elkaar gehouden. De tijd waarin de band groot is geworden, de 80s staan bekend om drugs en rock ’n roll, maar voor Jon ging het altijd om de muziek. Hij verwijst zelf naar Elvis, die op zijn 42e compleet uitgeleefd was en overleed. Jon zegt dat hij de jaren tussen zijn 42e en zijn 60e niet had willen missen en zegt: “There’s nothing wrong with aging gracefully.” Dat vind ik een mooie quote om mee af te sluiten. Zelfs als je niets met de muziek hebt, dan zou je de documentaire kunnen bekijken voor de mens achter Bon Jovi, die minstens net zo interessant is als de muziek zelf.
FemkeworldNl 
Plaats een reactie